زندگی خیلی کوتاهتر از آنست که ….

یک روزهایی از صبح که چَشم باز میکنی ( خصوصا آن روزهایی که بعد از مدتها شب تا جایی که چشمت باز مانده کتاب خوانده ای، ریز ریز توی تخت خندیده ای که کسی بیدار نشود و آرام آرام اشک هات از دو طرف گونه هات ریخته روی موهات و با کلی حس خوب از کتاب خواندنت خوابیده ای ) اغلب همان صبح ها با خودت عهد میکنی از تخت پایین نیامده روزت را یک جور دیگر شروع کنی، آدم خوش مشرب تری باشی … ولی همینکه فاصله تخت تا آشپزخانه را طی میکنی و با موجی از لطایف الحیل روبرو می شوی بدون هیچ تشریفاتی خودت عهد خودت را نقض می کنی …

همان روز هوس می کنی هدفون بگذاری و در هوایی که هنوز خیلی هم داغ نشده قدمی بزنی …. ولی خب تنبلی امانت نمیدهد … به این امید که دوستی کسی بیاید دو قدم آنلاین بشود و احوالی بپرسی … و احوالی بپرسند … این روزها که هی تمرین میکنی دیگر از هیچ چیز، هیچ کس، هیچ نبودنی ننالی … داری تمرین میکنی که فکر کنی آخرِ همه این پیله های تنهایی می شود پروانگی باشد ! خدارا چه دیدی … خدا همیشه در کار سورپرایز کردن آدم است

 

یک روزهایی دلت یک آدم نزدیک می خواهد … یک آدم خیلی نزدیک که همینطوری که داری از همه چیز بی ربط حرف می زنین و تو بی دلیل چیلیک چیلیک اشک می ریزی نرود روی مخت که ” چته؟ چی شده؟” … فقط بفهمد که  حال گریه داری … که دلت گرفته و به هر دلیل یا بی دلیل فقط میخواهی کنار کسی گریه کنی که … قدر اشک هایت را بداند و فکر هم نکند که کم آوردی همین

 

یک روزهایی میان جمع همکارانت هی به خودت نهیب میزنی که زیاد از تجربه هایت حرف نزنی! بحث خودگرفتگی یا این چیزها نیست .. بحث این است که پیش آدم های خیلی بی تجربه استاد به حساب می آیی و آنوقت باورت می شود که خبریست و این اصلا خوب نیست ! آنوقت خیلی به شرایطی که داشتی و ساختی برای خودت و داری، مغرور می شوی و یادت می رود اینها که داشتی 2 درصد از کل 100 آرزویت نبوده و نیست …

 

در یک چشم به هم زدن خیلی چیزا میتواند ایجاد بشود، خیلی چیزا میتواند از بین برود … گاهی آدم میترسد از اینکه قدمی بردارد یا حرفی بزند یا چیزی را نشون بدهد ولی دنیاست دیگر ! زندگیست ! باید زندگیش کرد و از خطا کردن نترسید … این را جادوی کلمات به آدم یادآوری میکنند. دلم میخواهد انقدر افسوس و دلنگرانی و حسرت از اشتباه های گذشته ام و اشتباه های ناکرده آینده ام نداشته باشم ! دلم می خواهد عین ” آدم” راحت باشم …. و انقدر روح خودم را نجوم با اینجور چیزها

 

یک نشانه هایی دارم من که هر وقت شک میکنم به اینکه هنوز سعیده هستم یا نه یادم می اندازند که هنوز نشانه هایی از سعیده بودن در من هست … یکیشان همین بخشیدن و قوت بخشیدن چیزهایی است که در آن لحظات در خودم نیست، خودم کم دارمشان ولی خوب می توانم به بقیه ببخشم ! مثلا امید ، مثلا جسارت ابراز عشق، مثلا شک نکردن به توانایی ها، مثلا خوبی های خود را دیدن و خیلی چیزهای دیگر … نمونه اش همین دیشب که داشتم بهش با همه قوا میگفتم : زندگی خیلی کوتاه تر از آنست که بخواهی برای نگفتن اینکه دلتنگ کسی هستی، جایش خالیست،  بعدا پشیمان شوی …  راست میگفتم !

 

پی نوشت : اگر این همکار خوب و خوش مشرب نبود و مجبورم نمی کرد که حرف بزنم و نظر بدهم شرط می بندم روزهایی می شد که در 12 ساعت روز 12 کلمه بیشتر مجبور نباشم بگویم آنهم در حد ” آقا مرسی / بفرمایید / آزادی/ سلام” بود …

Happy teacher’s day

There are sometimes in life ( for me to be honest many times) that we have what we wanted … what we tried for … but again we used to them and we feel we are not happy enough …. I guess it’s our nature to get used to things, new conditions soon ! like if we are living in a very nice place we get used to that and don’t feel great all days ! or when we live with people we like them … we get used to it … and if we don’t we would understand how much we miss those days !
Anyway I was in that mood for last weeks and were tired all the days …. Since I wasn’t sure if my work is going well, also I wasn’t satisfied with my German studying at all !  I was thinking to quit my German class …. Although my teacher is very nice to me and never made me upset due to not being so good at class or having not enough practice … and however whenever I went to class after a long day working and I was tired, at the end of class I was so happy  because she is full of positive energy and knows how to transfer it to others … anyway … what made me to write this post is she gave me a gift for “Teacher’s day ” !!! I knew it was me should give her a gift as a thank to be so patient about me … but she gave me only because I wrote for her once as my writing homework that I was teaching and I like it so much …. When I got that gift I remembered all my good feeling I had while I was teaching ! I thought even that it was very difficult to manage it with work but I liked it ! I felt alive and helpful when I was teaching  and it kind of changed my mood … That gift made me day ! and I appreciate that so much
I appreciate my teacher … Danke Liebe Frau Mozafari

I wish I could manage to go at least visiting my students … I miss them … They helped me to practice to be more kind, they remind me to be thankful for what I have … they remind me to try to be a better person! and generally I feel better when I teach
Like I started teaching a bit English to my colleagues recently! so I feel better strange!
These days due to some issues … I’m asking myself am I still purely a good person? Did I change in a good manner? Am I hurting people? ( I ask the last question especially about some people and it’s not easy to figure it out ! )
Last night was rainy ! April … Rain ! I love this time  … I was lucky and went out walking in the rain … Das gefällt mir ! …. I think I should make a plan for my time ! to take care of my soul to pray more ! to read Quran more … Or to work out a bit .. do things that usually makes people feel better I need to think more !
Although I still don’t feel getting back to the stress stage ( which I had for the last year) I guess it’s time to start thinking “what I’m going to do in my life really”?! … this question at least makes people moving ahead ! right ? 
I like this poem, I’m writing it especially for a dear friend, also thank to Elahe for giving me this nice calendar full of nice poems :

” No mountain’s too high for you to climb
All you have to do is have some climbing faith
No river’s too wide for you to make it across
All you have to do is believe it when you pray
I’ll be your cloud up in the sky
I’ll be your shoulder when you cry “
Celine Dion

هیچ کوهی برای بالا رفتنت آنچنان بلند نیست
تمام کاری که باید بکنی این است که به صعود ایمان داشته باشی
هیچ رودخانه ای برای عبور کردنت آنچنان عریض نیست
تمام کاری که باید بکنی این است که به دعا کردنت ایمان داشته باشی
ابر تو در آسمان خواهم شد
شانه ات خواهم شد وقتی گریه می کنی

My past days …

1st Chapter:
I was so tired and on my way to back home, and I saw an old man who was walking with his 2 grandchildren in a park… I thought : “oh , like my childhood when my grandfather took us out and we had been exploring plants and he had explained patiently about different things to us… I was thinking and suddenly my thought’s cloud burst ! what ! he was throwing a stone to a poor cat and his grandchildren were copying ! and oh … poor cat ran away ” !
2nd Chapter:
Some days I think how crazy I am ! I spend a whole day at my computer and talk to my friends, answer my emails, etc cause I miss them ! but on the other hand I lose the chance of being with my family… So, that’s life: One never can have everything at the same time … but should be able to make a balance always … Am I ? The point is I don’t regret … I don’t feel bad that I haven’t done my homework … and I just talked .. talked … talked .. about everything and of course about an exciting and amazing trip that might happen … I wish !
3rd Chapter:
It was a rainy day … and for no reason it reminds me of him … and for no reason I missed my favorite city ” Istanbul” … and for no reason I was down … and I saw that there is no one to talk to when I am down .. that’s what distance make: “Distance”
4th Chapter :
Well another day … could be wonderful because it was rainy …. But I just was working nonstop … seems my brain works better on rainy days rather than hot days ! I had a very paradoxical feeling .. I really have been feeling going out … walking in the rain … I was reviewing my memory of those days: that one text was enough to set a time and go out with Maryam … I was wishing that Fahime was a bit faster at making decisions and come out with me .. or … never mind … again no one ! At last I saw that I didn’t feel like meeting any one … strange! but yeah people have this right to change ( at least for some days ) … I was on the bus on my way to home that I saw a woman around my age, she had a sweet lovely baby … the way she has held her baby and her positive feeling was attracting anyone’s attention…. She was talking to him … so calm so sweet ! and baby was really beautiful all of these made me feeling again that ” I wanna have my own girl ! I want to have the same feeling ” … not so late … I don’t want to have this Regret look when I am 40 ! So in this rainy day and in the time is still kind of new year here! .. I wish all my friends to be happy and have whatever they want and might make them happier  ! Especially for Fereshte a sweet baby like that

دلم همچنان تمرین صداقت میکند

شبیه آدمای توهمی به نظر ممکنه بیام ولی یکی دو روزه دلم هی تند به تند تنگ میشه … هی به روش نمیارم ولی اون هی به روم میاره …. بدون هدف میره سر فایل های عکس ها … یکی یکی نگاه میکنه .. لبخند میزنه … نه که از بیکاری باشه ! نه فقط مجالی پیدا کرده دوباره که یه دستی به سر و گوش خودش بکشه ! حافظ رو باز میکنه و چشمش به فال کاغذی لای کتاب می افته .. ” ای صبا گر بگذری بر ساحل رود ارس / بوسه زن بر خاک آن وادی و مشکین کن نفس ” تبسم تلخ می کنه که قربان حافظ برم چه پیش بینی های دقیقی داره،چه خوب گاهی با آدم همدلی و همدردی میکنه … بعد هی دم به دقه با بهونه و بی بهونه میره سراغ مامان و بغلش میکنه … هوای این آهنگ قدیمی ها رو میکنه … هی خودش رو توی آینه با عکس های چند سال پیش مقایسه میکنه … و هی بهم یادآوری میکنه که این عمر زود میگذره .. یادآوری میکنه ممکنه همین ته مونده نشاط چشمها هم چندسال دیگه نباشه! همون قدری که زمین تا آسمون با 5-6 سال پیش فرق کرده … دلم یکمی هم مغرور شده راستش ! یعنی من بهش میگم مغرور یکمی هم ازش متعجبم که اینجوری شده ولی خب خودش میگه که تازه داره متعادل میشه ! یه چند وقتی هست که تصمیم گرفته دیگه زیادی کوتاه نیاد … تصمیم گرفته که صبوری کنه تا جای خالیش گاهی، اون وقتایی که باید دیده بشه ! اگر نشد هم که خب نشده دیگه ! مثل اون جمله هست تفسیر این تصمیم دلم که میگه : ” خودت را برای کسی شرح نده ! آنکس که تو را باور ندارد باور نخواهد کرد و آنکس که باورت دارد نیازی به آن ندارد” … دلم هنوزم با چیزهای کوچیک ذوق میکنه … دلم هنوزم با دیدن آدما خوشحال میشه … دلم اما برای خودش خیلی این روزا دلتنگی میکنه ! برای خودش که قدیما سبکتر و رقیق تر بود ! برای خودش که کمی اندوخته معنوی داشت .. دلم دچار کمبود معنویت شده ! دلم تنبلی میکنه .. هی داره این پا اون پا میکنه که به دریا بزنه !
دلم همچنان ولی تمرین صداقت میکنه ! همچنان مراقبه که مبادا بیشتر از این زمخت بشه ! مبادا انقدر محکم بشه که دیگه از دیدن هیچ چیز و هیچ کسی نلرزه ! وقتی یه چیزی یادم می افته دلم مثل این بچه های یکی دو ساله که از خندشون آدم ضعف میکنه از ته تهش میخنده، آخه دلم هنوز یکمی خلُ چل مونده … خودشم با این خل و چلیش حال میکنه ! کوتاه نمیاد …

دلم یه عالمه حرف داره .. یه عالمه حرفی که حتی شاید احتیاجی به گفتنشون نباشه فقط باید یه جوری آروم بگیرن… مثل اون وقتی (همین سه روز پیش ) که برای فرشته نوشتم و دلم میخواست : ” دلم میخواست وقت بود … یه جایی یه روزی … وسط همه همهمه ها می شستیم این موسیقی ها رو گوش میدادیم .. شاید فیلم هم می دیدیم … شاید آخراش هم که دیگه خسته می شدیم هرکی می شست برای خودش کتاب می خوند … ولی یکمی فقط ! ولی به هرحال نه حر فی از کار بود .. نه درس .. نه پروژه نه آینده … نه اپلای … دلم میخواد که بهار هم بود … تو تابستون تصورش نمی چسبه … زمستون هم نه اونم توی تهران دود آلود خاکستری ! ولی پاییز هم خوب بود … هوای پاییز هم آدمو مجنون می کنه … چرا میگم تهران ! کی میدونه شاید یه روستایی چیزی طرفای شمال ، شمالغرب … ولی قطعا ایران ! آره دلم میخواد که اینجا یه جایی … یه روزی …. “

آخ که چقدر دلم بارون میخواد ! باز بهار شد … باز بهار شد و هوس بارون که دست از سر دلم برنمی داره !

دلم هوس های مرده رنگداری داره که اگر خیلی بهش رو بدم باز میخواد از کار و زندگی بندازتم، هرچند میدونم به محض اینکه دوباره وارد کار و روزمرگی بشه این هوس ها کمرنگ و کمرنگ تر … پس خواستم که تا هنوزه داغه داغه … تا هنوز خیلی خیلی میخوامشون بنویسمشون … الهی قربون دلم برم که با یکمی توجه و رفاقت و محبت و آرامش و کتاب و موسیقی و شکلات حالش خوب میشه زود …
قبل از اینکه دیگه خیلی دل به دل ِ دلم بدم و همه جزئیات رو بنویسم این شعر عباس صفاری رو می نویسم که وصف وصف اوصاف و احوال دله منه :

“توقع زیادی ندارم
هرگز نداشته‌ام

دلم می‌خواهد ساعتی پیش از تو
از خواب بیدار که شدم
آفتابی اریب
بر میز صبحانه بتابد
و مربای انجیر در نعلبکی سفیدش
مثل طلا بدرخشد.
قهوه را که دم می‌کنم
از هزاران گنجشک بی‌برنامه‌ی این شهر
دوتاشان هم روبروی من
کنار پنجره بنشینند
و همان نت تکراری را
جیک‌جیک‌کنان بخوانند،
خرده‌نانی هم حاضرم
برایشان بپاشم.

می‌خواهم ساعتی پیش از تو
از خواب که بیدار شدم
قلبم مثل دیشب ۲۵ ساله باشد
و مغزم برود کشکش را بسابد.

تلویزیون را که روشن می‌کنم
گوینده‌ی عصا قورت‌داده‌ای بگوید:

امروز ریش‌سفیدان دهکده‌ی جهانی
هم‌پیمان فرمان‌داده‌اند
هیچ تیر و توپی
در هیچ کوچه و برزنی
از هیچ اسلحه‌ای شلیک نشود

یک روز که هزار روز نمی‌شود
فقط یک روز ناقابل!
من هم قول شرف می‌دهم دیگر
به ریششان نخندم.

و تورا عزیزم
بعد از چنان شب بی‌مرزی
فقط در چنین شرایطی
دلم می‌آید
از خواب بیدار کنم.”

عباس صفاری، از کتاب کبریت خیس

امیدوارم که لحظه های خوب امسالمون انقدر زیاد باشه که آخرش کلی احساس خوب داشته باشیم … و خیلی بهتر از سال قبل برای هممون پیش بره … برای مردممون برای خودمون … برای دلامون آرزوی شادی دارم.

توی این روزای شلوغی …

توی این یکی دو هفته یه اتفاقای یواشی افتاده که نمیشه ازشون گذشت ولی انقدرا هم مهم نیستن شاید که بشه دقیق بعد از اینهمه روز توضیحشون داد … بالاخره هر حرفی یا حسی که به موقع گفته نشده مثل نون سنگک بیات میشه دیگه !ا

کلاسام تموم شد … شاد و خوشحال رفتم با بچه هام خداحافظی کردم … باهاشون قایمکی عکس یادگاری گرفتم … و ازشون خواستم که منو ببخشن و بهشون گفتم که خیلی دوسشون دارم .. با سوم هام حرف زدم و سعی کردم یادشون بندازم که حالا که تا اینجا اومدن دبیرستان برن حتما … روز خوبی بود … انقدر روز خوبی بود که کلاس دومی هام که بیشتر اوقات از کلاس در میرفتن توی تاریکی ( برق رفت نیم ساعت ) نشسته بودن تو کلاس با چراغ قوه گوشی ها درس می خوندن ! آخرشم یکمی سایه بازی کردیم و گفتیم و خندیدیم … باید هی به خودم یادآوری کنم حتما که از روزی که لاله اومد سر کلاس و به فیصل جایزه داد و من بهش گفتم اگر تو انقدر شاگرد خوبی بودی چرا درس نمیخونی الان فیصل هرجلسه انقدر درس خوند که هی شرمنده و خوشحال شدم … و همش به تاثیر کار لاله فکر کردم … به اینکه چقدر تشویق میتونه موثر باشه .. به اون ایمیلی که داستان اون معلمی بود که اون بچه رو درک کرد .. فهمید و تشویقش کرد … و فقط تشویقش کرد … نمیخوام بگم من معلم خوبی بودم .. الان که میبینم مطمئنم میتونستم و باید خیلی بهتر می بودم … ولی خب اینکه میشنیدم از بچه ها که شما یکی از بهترین معلم ها بودین و خانم نرین و این حرفا حس خوبی بود .. ته دلم قند آب میشد که خب ! دست کم افتضاح نبودم

این روزا انگار همش دارم می دوم که جا نمونم ولی خب علی الظاهر از یه چیزایی زیاد دارم می مونم .. حتی جدای از زبان و اون مقاله ها که ازشون فقط استرس هر روز صبحم هست و یادداشت کارای نکرده که مدام توش تکرار میشن … انگار دارم از دوستی ها هم جا می مونم شاید ! نمیدونم خیلی به نظر خودم داشتم و دارم سعی میکنم که تو این سر شلوغیه مثل آدمای دیگه نشم … ولی انگار نمیشه ! خنده داره که نگار سه ماهه قراره بیاد خونه ما ! از اکباتان تا اینجا بچه که بودیم کمتر راه بود تا الان …. عجیبه که الهه داره میره ! الهه کمتر از یک ماهه دیگه میره و ما هر هفته میخوایم که قرار بذاریم و نمیشه … هرچند سر اونا هم شلوغه ولی خب نمی فهمم چرا باید اینجوری بشه ! اصلا دوست ندارم که اینجوری بشه و تنها کاری که میکنم اینه که هر روز صبح که از خونه میرم بیرون براش دعا میکنم که کارش خوب پیش بره و گاهی بهش اس ام اس میزنم که الهه حواسم هست ، دلتنگم ولی خب میبینی که نمیشه ! … و کلی دوستای دیگم .. فرشته … علی … هلگا … کلی آدما که اگر این فیس بوک و پیغام های کوچولو کوچولو نبود الان میشد رکورد بیخبری رو گرفت از من …  الان بیشتر از یه هفته است که هر روز به خودم میگم زنگ بزنم به هایده ! و همش میگم سرکار که نمیشه حرف زد برم خونه و خونه هم چون جنازه ای بیش نیستم و همش میگم یه موقع بهتر که این بده خیلی بده .. الهی بگردم هایده انقدر تو زندگی ما و دست کم من تاثیر داشته که همیشه بهانه ای هست اطرافمون که ما رو یادش بندازه … و من این روزا خیلی یادش می افتم و هی شرمنده میشم که یعنی وقت نداری یه سر به معلمت بزنی ؟!!! بده خب … آخرین باری که یادش افتادم موقعی بود که معلم زبانمون شعر فریدون مشیری رو کادو داد به فرزانه … ” دوستت دارم را من دلاویز ترین شعر جهان یافته ام …. ” و من بی درنگ یاد هایده افتادم … یاد هایده وقتی اینو هر بار جلسه آخر می خوند و اشک تو چشممون جمع میشد … با تمام سلولام حس میکردم که دوباره باید برم و به همه اونایی که دوسشون دارم بگم که چقدر دوسشون دارم … چقدر وقته که بهشون نگفتم ؟ چقدر وقته که یادشون ننداختم که بودنشون برام چقدر مهمه … ؟ چقدر بد شدم … چقدر از خودم جا موندم این روزا … ؛

صبح به صبح که تو مترو شلوغ و پر از آدم ِ پر از عجله میرم … بهشون نگاه میکنم و از اینکه همشون رو عبوس و درهم میبینم دلم میگیره … هر روز در تلاشم که نذارم صدای اعصاب خورد کن بوق ماشینا ، طرز رانندگی افتضاحشون ، دودی که از اتوبوسا صاف میشینه تو حلقم .. و آسمونی که انقدر خاکستریه که همش وادارت می کنه نگاهت به زمین باشه حالمو نگیره … با همه اینا خوب باشم … و با همه اخباری که هر روز از آمار کودکان آزاری، معلولین منزوی شده ، کودکان بی سرپرست و تعداد تلفات رانندگی ، آلودگی هوا و همه چیز مجبورم بخونم که کارم رو انجام بدم به خودم بگم که امید هست ، شاید یه روزی کمی برای این جمعیت بزرگ دنیا روشن تر بشه ! همش وقتی خوابم میاد و خسته ام ولی دارم می بینیم که یه حس خوبی دارم … همش خداروشکر میکنم که این حس مفید بودنه ادامه دار بشه … ولی تلاشم هم برای خوب بودن و مهربون موندن با نتیجه باشه …  ؛

خیلی حس خوبیه که حس کنی کسی هست .. یواش و بی هیاهو کسی هست که حواسش بهت هست … این یه نعمته … همش میخوام به خودم و بقیه بگم که تند تند به هم بگیم که بودنشون برامون نعمته .. تند تند به هم بگیم که چقدر خاطرشون برامون عزیزه … تند تند یادشون بندازیم که حواسمون بهشون هست … حتی اگر مثل مامان من که هر بار اس ام اس میزنم از مسیر تعجب میکنه که چی شده باز ! عیب نداره بذار تعجب کنه حتی انکار کنه … من که حالم خوبتر میشه !

پس از توام ممنونم که هستی .. که حواست هست … خیلی ممنونم

 

پی نوشت1: یه همکلاسی داریم که تقریبا بالای شصت سالشه و تو این سن با انگیزه اومده آلمانی یاد بگیره .. آدم جالبیه .. امروز میگفت چرا بوی عید نمیاد ! منم تاییدش کردم … هرچند فکر میکردم که فقط ما جووناییم که از بس نا امید شدیم دیگه بوی عید رو حس نمی کنیم … کاش یه روزی بیاد که دوباره مردم دل و روحیه خوش قبل عید رو حس کنن … میاد

 

پی نوشت 2: اسمشو نبر به جهاتی افتضاحه … گاهی دلت میخواد که کسی باشه که حتی وقت برای شنیدن غرهای چرت و پرتت داشته باشه … از شنیدن تو خسته نشه … و از گفتن برای تو هم همینطور … در این راستا یاد این شعر عزیز نسین افتادم وقتی اومدم خونه و دیدم چقدر دلم حرف داره و چقدر کسی نیست که حتی یه جملش رو گوش کنه … و این موقع ها چقدر خوبه که آدم وبلاگ داشته باشه !

وقتي كه شب
به خانه برمي گردي
و صداي كليد را در قفل مي شنوي
بدان كه تنهايي!
وقتي كليد برق را مي زني
صداي تيك را ميشنوي
بدان كه تنهايي!
وقتي در تخت خواب
از صداي قلب خودت نمي تواني بخوابي
بدان كه تنهايي!
وقتي كه زمان
كتاب ها و كاغذ ها را در خانه مي جود
و تو صدايش را مي شنوي
بدان كه تنهايي!
اگر صدايي از گذشته
تو را به روزهاي قديمي دعوت كند
بدان كه تنهايي!
و تو بي آن كه قدر تنهايي را بداني
دوست داري
خودت را خلاص كني
اگر اين كار هم بكني
باز تك و تنهايي !
عزيز نسين

تعداد، صورت مسئله را حل نمی کند …

حرفیست که مدتهاست میخواهم بنویسمش اما چه طور بگویم که به هیچ بنابشری برنخورد ، نمی دانم ! حرفیست که شاید شبیه عنوان یادداشت سارا شریعتی باشد : برای نسلی که عاشق نمی شود …
حرفیست که هر بار که دوستانم با من حرف میزنند، دردل میکنند، به آن مطمئن تر میشوم .. هربار که از یک تجربه دیگر میشنوم .. هر بار که شکایت کسی را حتی خیلی دورتر از اینجا میشنوم .. میخواهم بگویم که اصلا ربطی به محدوده جغرافیایی ندارد که باز بگذاریم گردن جبر اجتماعی .. اخلاق نسل من تغییر کرده … قدیم تر ها آدم ها که بیشتر اهل دل بودند بابتش بهای بیشتری هم میپرداختند، پای دلشان بودند، اگر چیزی را میخواستند برایش ” تلاش” هم میکردند .. این روزها اما آدم ها هم چیزی را میخواهند و هم آنقدر راحت بدون هیچ تلاشی بیخیالش میشوند که … هم میخواهند همه چیز را داشته باشند و هم میخواهند هیچ مسئولیتی در قبالش نداشته باشند .. آدم ها انگار دیگر حوصله تعهد پذیر شدن و مسئولیت پذیر شدن را ندارند .. آدم ها از طعم خاص و ناب مسئولیت پذیر همدیگر شدن محروم مانده اند … حوصله امانت دار شدن ندارند .. خب از این مدل جدید تعاریف جدید هم ساخته شده ! تعاریفی که اگر به نسل پدر و مادرهای ما میگفتند چشمهاشان گرد میشده حتما .. ولی خب چه بسا ما چشم هایمان گرد نمی شود خیلی هم احساس روشن و به روز بودن هم داریم … خب همین است دیگر … روزگار عجیبی است ! باز هی میخواهم نگویم که عشق و احساس هایمان هم چینی شده !
این نسل ، نسل بزرگیست ظاهرا … شامل متولدین یک دهه کامل که با تفاوت های اندک همه مثل همند … همه انقدر لاک پشتی و محتاط حرکت میکنند که هرگز به خط “انتخاب ” نمی رسند… نمیخواهند فکر کنند که انتخاب خوب وبد دارد، لحظه های دلهره دار و خوشی و ناخوشی دارد .. نمیخواهند ریسک کنند برای لحظه های خوبش، فکر نمیکنند که همه فراز و نشیب ها می ارزد به دیدن برق چشمان کسی که تو باعث شدی … خودمانی بگویم آدم ها دیگر جوگیر احساسشان نمی شوند… نمیخواهند! به هر علتی به دنبال یک حس ماندگار نیستند، بیشتر مدام هم در فرارند … تا احساس خطر ! میکنند دور می شوند، تا احتمال میدهند که دلشان اهلی ِ کسی شود، یا کسی اهلیشان شود زود فاصله میگیرند .. میروند به یک اخترک دیگر … خب آدم ها دیگر نمیخواهند ” مسئول گلشان باشند” … به ندرت استثنا دارند .. به ندرت شجاعت دارند ! “که این روزها عاشقی هم شجاعت است ..” پای درد و سوزش نشستن ، خطر کردن و دل به دریا زدن … شوق زده و عاقبت نااندیش شدن … همه اینها شجاعتی میخواهد کم یاب !
بماند …. محمد علی بهمنی هم گفته بود :

” تعداد
صورت مسئله را تغییر نمی دهد
پدرم میگفت :
پدربزرگت
دوستت دارم را
یک بار هم بر زبان نیاورد
مادربزرگت – اما
یک قرن
با او عاشقی کرد”

My students … My teachers

1. She has a problem with her eyes, but she’s one of the most polite students in the class … and she’s shy, probably because of her face, I don’t want to feel pity, I just feel so friendly with her and I’m glad that I know her …
2. Shafigh is one of my so interesting student, he’s clever but so distracted, he’s a good writer too. One of his nice characteristic is his being responsible and matured.
3. Milad, his ambitious about studying at university in Europe. I’m glad if I could be a very tiny effect on his way …
4. Gilane and Negin which are two friends always are studying together … Fatemeh and her beautiful eyes and smile … and also other girls in 6th grade.
5. Hasib … He is very polite and clean , he knows how to behave with different people He wants to go to high school as soon as he can.
6. Shapoor is my other student in the 7th grade. He is very different, religious but so open mind and also matured.
7. Yalda one of the most beautiful and calm girls I’ve seen … I like to see when she knows what to do whit her classmates who love her …
8. Shamila … When she told me she’s going to Canada I was a bit shocked, but for sure I wish she can go sooner
9. Razedin .. my lovely small small student and his friends ! dangerous boys ! it’s what they call themselves
10. Shakiba and her love story with Samir that everyone knows …
11. Maghbool and his being so nationalist about Afqanistan …

I can write about all of them, individually .. .I really like them, even those who are so noisy in the class and I miss them already ! since I have to quit teaching them … I tested myself there, I tried my opinion about ” Equality” … It was great to be proudly honest in my treatment and I saw that it was my real belief, it wasn’t just a fake idea to show up.
I’m so lucky to have this chance to work with them … I wish I had more time, more opportunity to talk with them about their life, their country, their goals, even their emotions … I wish I could have shared my interested and opinions with them, to discuss about them … It’s a pity to have only 1 hour to teach, talk, and find a good way of being friendly with over 15 children!
Every Tuesday after 4 classes I’m dead tired .. but I feel so useful and alive .. I feel I’m on my true track …

روزهای پرسه زنی و گیجی مدام

امروز روز بلند ، عجیب، و خوبی بود ؛ امروز از اون روزا بود که شاید کلی وقت بود با خودم نداشتمش، دوستی هاشو ، تلخی هاشو، تنهایی قدم زن هاشو، تنهایی فکر کردن هاشو، دلتنگی هاشو، اشک هاشو و لبخند هاشو
امروز برای دومین تجربه تدریس به بچه هایی رو داشتم که یک معجون عجیب از دنیایی کشف نشدن. امروز کلی دوستامو دیدم بعد از کلی وقت و امروز یک نامه هم گرفتم … همه اینها توی یک روز مثل اینه که طعم چندجور خوردنی تلخ و شیرین و تند و نمکی رو توی یک ساعت بچشی و سعی کنی مزه ها رو از تفکیک کنی .
هرچند دیگه نوشتن هم برام بی معنیه و سکوت رو به نوشتن و گفتن و گفتن از حس های تکراری ترجیح میدم ولی دیدن یک دوست که سبب آشنایی ما وبلاگ نویسی بود یادم انداخت که با همین نوشتن هم کلی تجربه های خوب و آدم خوب به زندگیم وارد شدن .

امروز سر یکی از کلاس هام به شدت حس بدی داشتم، چون مجبور بودم برای ساکت کردن کلاسی که کلا 1 ساعته و باید با 25 تا بچه فسقلی و بزرگ درهم سروکله بزنم تا یک درس بهشون بدم داد زدم و بعدش خیلی از خودم بدم اومد … به خودم گفتم اینا به اندازه کافی داد میشنون خجالت بکش سعیده ولی از طرفی هم یادم اومد که فرهاد برام همون روز گفته بود که مدرسه دولتی بهتره چون اونجا سخت میگیرن، اگر غیبت کنن اگر درس نخونن دعواشون میکنن! و سخته که بین این دو نظر توی کلاس 1/2 تعادلی برقرار کنم … این بچه ها انقدر دوست داشتنی و عجیبن که بعضی وقت ها حس میکنم کاش میشد کلاس نقاشی ای پرورشی ای چیزی باهاشون داشتم از این کلاسا که معلم های خودمون هم فقط میامدن حرف میزدن با بچه ها … که باهاشون بیشتر ارتباط برقرار کنم که دنیاشون رو بیشتر بشناسم … عاشق درس خوندناشونم … حتی یه وقتایی شیطنت هاشون هم برام جالبه …عاشق دیدن اینکه فرزاد هم حتی امروز موهاشو سیخ سیخ کرده بود … عاشق بیست بار سلام کردن هاشون … عاشق اینکه بدون اینکه واقعا حرفی داشته باشن میان کنارت وای میسن هی چند بار حال و احوال میکنن تا خودت مجبور بشی یه سوالی بپرسی که خودت موضوع بدی بهشون واسه حرف زدن … عاشق غرورشون از ملیتشون و در عین حال ناراحتیشون از وضعشونم … انقدر اونجا همشون عین بچه مدرسه ای هان که تا خودشون به هر علتی نگن که ” خانم ما وقت نمی کنیم درس بخونیم تا 12 سر کاریم” که یادم میره اینا بچه های معمولی نیستن … بچه هایی که از زیبایی، از دلنشینی هیچی از بجه های معمولی ما که گاها زیادی توی ناز و نعمت بزرگ میشن کم ندارن …. تجربه خوبیه … دوسش دارم چون وقتی سرکالسم احساس میکنم قشنگ دارم تمرین میکنم که آدما رو یکسان ببینم … یادم میره که اینا افغانین … و تا یکی مثل میلاد نگه که ما رو از اهواز انداختن بیرون ! یادم میره که اینا چقدر طفلک و آواره ان … آوارگی این جمعیت بزرگ دلم رو به درد میاره … و امروز که لاله سر کلاس گفت اخبار گفته که قراره همرو برگردونن ، بعدش تیکه های مثلا خنده دار ولی توام با نگرانی هاشون رو دیدن برام آسون نبود … یه لحظه فکر کردم مثلا بگن هرچی ایرانی تو انگلیسه باید برگرده ! خیلی سخته خیلی … وای اگر بدونی که چقدر برام جالبه هر لحظه کلاس … هر حرف اینا … و البته چقدر آخر کلاس بی رمق و انرژی میشم ! قشنگ میفهمم چرا معلم ها هر زنگ تفریح چایی میخورن و خب من چون نمیتونم بخورم دیگه خیلی حس میکنم تفاوتش رو.

بعد کلاسم چون قرار بود دوستامو ببینم 3 ساعت وقت داشتم که وقت خوبی بود بود کادوی تولدم رو بگیرم ! یه کادوی خاص با یه کلمه خاس : ” رها” رها … رها … رها ….
همینجوری که تو چهارراه ولیعصر داشتیم فکر میکردیم آیا پیاده بریم بالا یا بریم یه چایی بخوریم یکی از شاگردهامو دیدم … نمیدونم اصلا چه جوری باید بگم که چقدر حس بدیه که آدم شاگردشو توی چهارراه ولیعصر ببینه : ” میخری؟” … همه معلم ها احتمالا کلی خوشحال میشن اگر بچه هاشونو جایی ببینن و من نمیدونم که حتی یکم خوشحال بودم یا نه … من بیشتر افسوس داشتم .. بیشتر حسرت … و البته کمی هم خوشحال بودم که دست کم این بچه اونجا داره از یه چیزایی بهرمند میشه … خلاصه که … بگذریم

عصری چند تا از دوستامو که واقعا چند ماه بود ندیده بودم دیدم .. و خیلی خوب بود … خیلی … من قشنگ حس میکنم وقتی ظرف ذخیره دوستی هام داره خالی میشه و این شارژه به موقعی بود … و این کافه جام جم که هیچکس جز من دوسش نداره … خب من دوسش دارم ! من کلی خاطره های خوب دارم … من اصلا واسه یادآوری خاطره هام میرم اونجا یه وقتا ! وقتی پیمان سوغاتی های فرشته رو داشت میداد یادم افتاد که آخرین باری که با همین بچه ها اونجا بودیم وقتی بود که فرشته اومده بود ایران … زود میگذره ! جای دیگرانی هم که نبودن خالی …
دیشب تو احوال پرسی ها یه چیز جدید کشف کردم که من خیلی همچنان خودمو دست کم میگیرم ، خودمو نادیده میگیرم … و چون مدت زیادیه که از خودم راضی نیستم این حسه داره خیلی شدیدتر میشه … اینکه منم دارم یه کارایی میکنم واقعا ! ولی در جواب همه میگم ” من الان بیکارم ولی این کارارو میکنم ” … گناه دارم خب ! از یه طرف میگم تازه انقدر خودمو سرزنش میکن اینه وضعم ! به خودم آفرین و دلگرمی هم بدم چه میشه !

خوب بود … کارت پستال ها … دونه دونه … یه لحظه خودمو چندین سال بعد تصور کردم که میشینم دونه دونه این کارت پستال ها رو ورق میزنم و نوشته هاشو میخونمن و امیدوارم که خودم هم تا به اون موقع کلی کارت پستال از سفرهام برای بقیه فرستاده باشم … نمیخوام سفر نکرده بمیرم … نمیخوام تجربه نکرده ، خطر نکرده ، دنیا ندیده بمیرم … وقتم کمه ! همینجوریشم به خاطر اینکه اینجاییم ، دخترم ، بی پولم و کلی چیز دیگه خیلی از آرزوهای سفرم عقبم ! … میخوام سفر کنم و این عطش به سفر هیچ وقت برام کم نمیشه .. نمیخوام از این یکی هم دست بکشم ..

خوبه ، توی ولیعصر، شب ، خلوت و تنها قدم زدن ، خوبه یخ زدن و تند تند راه رفتن … و خوبه نامه کسی رو که خیلی وقت بود منتظرش بودی توی تاکسی با نور موبایل خوندن و خوبه بعدش بغض کردن و افسوس خوردن از اینکه حرفی نداری … و هی فکر کنی یعنی ندیده سفیدی نامرو؟ یعنی نمیبینه چیزی که تو می بینی؟ یعنی واقعا نکنه من دارم حالا کم میذارم ؟ نکنه دوباره یه کاری کنم که بعدش خودم حیفم بیاد … و هی کلنجار برم با خودم که بذار این پارو رو دوباره بردارم … بذار دوباره پارو بزنم .. هنوز انگار این قایق به گل نشسته .. بذار دوباره تلاش کنم … و آخ از این حس بدی که مچاله میشه توی گلوت … و میگی نه بذار همچنان اونچه که نگفتنیه نگفتنی بمونه …

شب خسته و یخ زده میام خونه و فکر میکنم که این همون کاریه که من میخوام .. نه میخوام وکیل بشم ، نه میخوام تو دفترخونه پول دربیارم .. من میخوام با کسایی باشم که طبیعی ترین حق هاشون زیر پا مونده … که با خنده هاشون شریک شم … که تو پیشرفتشون سهیم شم … من میخوام تو این مسیر باشم .. حتی اگر همه آدما متفق القول بگن من دارم اشتباه میکنم، جوونی و خامی و خریت …

کاشکی درامدی که میخوامو داشته باشم .. کاش یه دونه از این کارایی که میکنم به نتیجه برسه .. کاش یکم امید بگیرم .. اینجوری میتونم به اونا و دیگران هم امید بیشتری بدم … میتونم سعیده بهتری باشم … سعیده مستقل تر، شاد تر ..

Travelers …

I have had a description in my notes sometimes about how people in our life are like travelers, or how we all are traveling in the road of life … passing each other without any notice …. mmm recently the more i meet travelers the more i feel i was right …. I’d say why.

We welcome to them … they will enter to our lives in different ways depends on their personality , depends on their style of life … they are different … so different … any of them show us a part of world … any of them are a unique world … but we can’t explore all, cause some of them are closed , they don’t let people to know them easily, although maybe they’re curious to know others …. they will share nothing more than superficial things ! …

some of them just looking for fun, looking for laugh so they pass soon cause they need to find more,they just see , they don’t watch …

But some of them getting close so smoothly … they show you some deep part of their minds , their heart, due to their experiences and trips they’re so wise … they let you to learn … they learn from you …

some of them are so special … after a few hours you feel you are soul mated … although they have been in a very different place they understand you well … they try to understand you well … they are calm they are deep .. you won’t need to explain much … they listen patiently and the mutual comprehension amazes you both … some of them feel like close friends in the shortest time ever people can feel that …

living with them is nice … living with them is such a small and short life … cause they all at the end would leave ! all of them .. some of them even have learned to not try to save anything with taking pictures … they learned passing … so they are like people in your life … Although they are different but they have one thing in common, they would pass you …

Some of them will make deep footprint on your soul, on your heart but at last they would leave you … even those who tried to be different … in the past i have had problem with this ! i tried to keep people, i couldn’t accept this way … i got hurt after their leaving .. i was trying sometimes to convince them to stay … I was trying to find the problem, to fix the problem … i couldn’t understand how easily things get change for them ! how easily they might forget … but now I’ve learned everyone is passing and since i accept i’m not worried anymore when they are ! i enjoy every second of their being ,and I just smile when someone talks about ‘forever’ or ‘ a long time’ … I still am practicing to let them pass if they are trying to pass … I have learned many things from travelers … people who has all their life in one backpack! People who are different people are so same!

p.s : One thing never changes for me … I always am missing them … all of them

…

تو با چشم هایت می خندی
و لبهای من گریه می کنند

به طعم دروغ سازگار نیستند .

88/7/7